{"id":2461,"date":"2025-01-08T17:08:21","date_gmt":"2025-01-08T16:08:21","guid":{"rendered":"https:\/\/duivenstraat.nl\/?p=2461"},"modified":"2025-01-08T17:08:22","modified_gmt":"2025-01-08T16:08:22","slug":"nikki-oneill-stories-i-only-tell-my-friends","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/duivenstraat.nl\/index.php\/2025\/01\/08\/nikki-oneill-stories-i-only-tell-my-friends\/","title":{"rendered":"Nikki O\u2019Neill – Stories I Only Tell My Friends"},"content":{"rendered":"\n

Nikki O\u2019Neill<\/a><\/em><\/strong>, een R&B\/Americana singer-songwriter en gitarist gevestigd in Chicago, brengt haar derde soloalbum uit, Stories I Only Tell My Friends. Het album, met elf nummers geschreven door O’Neill, is gecoproduceerd door haar en Rich Lackowski, en werd grotendeels live opgenomen met Rich Lackowski en haar vijfkoppige band door John Abbey in Kingsize Sound Labs in Chicago. Het maken van het album werd grotendeels ondersteund door de Illinois Arts Council, die O\u2019Neill koos als een van hun Creative Catalyst Grant-ontvangers voor 2025.<\/p>\n\n\n\n

\"\"
Foto: Justina Lee<\/kbd><\/em><\/strong><\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

O\u2019Neill is al vanaf jonge leeftijd diep verliefd op klassieke soul, ritme & blues en gospel en beschouwt Pops Staples, Prince en Teenie Hodges als haar gitaarhelden, maar het schrijven van liedjes beschouwt ze als haar grootste liefde. Muziekjournalisten noemen haar \u2018een expressieve, genuanceerde zangeres en uitstekende gitarist\u2019 die albums maakt met liedjes die blijk geven van \u2018een opmerkelijk gevoel voor melodie\u2019.<\/p>\n\n\n\n

Geschreven in 2023-2024, drie jaar na de verhuizing vanuit Los Angeles naar Chicago, draaien sommige nummers op Stories I Only Tell My Friends om uitsluiting, ontworteling en haar persoonlijke ervaringen met migratie, terwijl andere de strijd beschrijven om creatief te blijven en een rustig gevoel van verwondering in een snelle, informatiegestuurde samenleving. Er zijn ook liedjes die pure vieringen van de liefde zijn. \u201cHet album lijkt te evolueren van muzikaal gedreven naar meer tekstueel gedreven verhalende nummers, wat niet met voorbedachten rade was\u201d, zegt Nikki.<\/p>\n\n\n\n

\"\"
Foto: Justina Lee<\/kbd><\/em><\/strong><\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Het soul-ge\u00efnspireerde Americana-geluid dat doordringt in Stories I Only Tell My Friends is een gezamenlijke creatie van Nikki en haar band: Rich Lackowski (drums, percussie, harmoniezang), Chris Corsale (de meeste lead-gitaar, harmonie zang) en Teddy Myers (orgel, piano, Wurlitzer en Rhodes), samen met John Abbey en Chris Stanford op bas. Nikki speelde slaggitaar, alle akoestische gitaren, de solo\u2019s op \u2018Square One\u2019 en \u2018I Wish the Sun Could Shine on Me\u2019, plus de dubbele gitaarsolo op \u2018I Just Knew\u2019 (samen met Corsale).<\/p>\n\n\n\n

“Ik bracht mijn liedjes als ruwe opnames naar de jongens, we arrangeerden ze vervolgens samen en iedereen maakte zijn eigen partijen”, zegt ze. \u201cChris (Corsale) is een echte fan van soulmuziek, en het is niet eenvoudig om gitaristen te vinden die dat ook zijn. Hij heeft zijn songarrangementen gebaseerd op soulhelden als Prince, Curtis Mayfield en Tony Maiden, en hij draagt \u200b\u200book geweldige harmonie-vocale idee\u00ebn bij. Teddy komt met geweldige keyboard hooks en kleurrijke manieren om stemmingen te bepalen en energie in een nummer op te bouwen, terwijl Rich de lekkerste drumfills en dynamische overgangen cre\u00ebert, en echt zijn best doet om het gevoel goed te krijgen. Ze vervolgt: \u201cAanvankelijk was ik bang om een \u200b\u200bnieuw album op te nemen nadat ik naar Chicago was verhuisd, omdat iedereen die bij het project betrokken was nieuwe mensen zouden zijn, behalve Rich. Als band hadden we shows gegeven met mijn vorige materiaal, maar we hadden nog niet aan nieuwe nummers gewerkt. Maar er was zo’n onmiddellijke gemeenschappelijke vonk toen we begonnen, en de jongens legden hun hart en ziel in deze liedjes. Er was veel enthousiasme tijdens de studiosessies en John was een geweldige opnametechnicus die het beste in ons naar boven bracht. Hij mixte ook het grootste deel van de plaat en hielp ons met geweldige baspartijen.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Stories I Only Tell My Friends bevat drie singles: de vrolijke en soul-twangy opener ‘Drive’ op 17 januari, de felbegeerde break-up ballad ‘Live Like You’ve Just Begun’ 7 februari (met wah-gitaarhaken en klokkenspel om je hart te raken), en O’Neills migratieverhaal zoals verteld in het laatste nummer, het akoestische \u2018Newcomer Blues\u2019 op 28 februari (wat je hoort, is haar eerste opname.)<\/p>\n\n\n\n

Deze verwevenheid van soul, Americana, rock, gospel en blues is een integraal onderdeel van Nikki O\u2019Neills geluid, en waarschijnlijk te danken aan haar opvoeding. \u201cIk ben geboren in L.A., maar groeide vooral op in Stockholm, Zweden, met een Russische grootmoeder en een Poolse moeder\u201d, zegt ze. \u2018Ze zijn allebei, en ook mijn vader, opgegroeid met oorlog en hadden een geschiedenis van voortdurend verhuizen van het ene land en het ene appartement naar het andere. Mijn moeder was jong toen ze mij kreeg, en muziek leek haar bron van vreugde. Ze luisterde graag naar allerlei soorten artiesten, van Al Green tot Santana, Dinah Washington, Stevie Wonder, John Lennon en de Traveling Wilburys. Ik heb het allemaal opgezogen als een spons. Ik begon met het verzinnen van liedjes toen ik twaalf was, en pakte voor het eerst een gitaar toen ik zestien was. Ik ging graag naar platenwinkels, en toen het Purple Rain-album van Prince uitkwam, kocht ik het meteen en luisterde er bijna religieus naar. Toen stelde een vriend en drummer in mijn eerste band me voor aan Sly Stone. De manier waarop Prince en Sly soul en rock lieten samensmelten en leiders waren van multiraciale bands met mannelijke en vrouwelijke muzikanten, was enorm invloedrijk.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Nikki verhuisde van Stockholm naar New York City, waar ze voornamelijk gitaar speelde in andere bands. Ze verhuisde naar Los Angeles nadat ze Rich Lackowski had ontmoet op een muziekbeurs. O’Neill werd een soloartiest en het stel (nu getrouwd) werd uiteindelijk lid van L.A.’s kleine, maar ondersteunende Americana-kunstenaarsgemeenschap. Na het in eigen beheer uitbrengen van haar solo-EP uit 2017, Love Will Lead You Home (met nummers mede geschreven door tekstschrijver Paul Menser), trad ze regelmatig op in LA met Lackowski in hun vierkoppige band en werd in augustus 2020 getekend bij Blackbird Record Label. In oktober van dat jaar bracht ze World is Waiting uit, haar tweede soloalbum en labeldebuut. Toen de tourmogelijkheden door de pandemie waren weggevaagd en Californi\u00eb onbetaalbaar is geworden, pakten ze hun instrumenten in haar kleine rode Honda Fit en reden naar Lackowski\u2019s geboorteplaats Chicago. \u201cHet kostte me een tijdje om wortel te schieten in Chicago, muzikanten te ontmoeten en weer te gaan schrijven, maar ik wilde ook niet dat mijn nummers zouden klinken als restjes van het laatste album\u201d, zegt O\u2019Neill. \u201cIk wilde ontdekken hoe Chicago mij zou inspireren.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Stories I Only Tell My Friends is een welsprekend getuigenis van de inspiratie die ze vond.<\/em><\/strong><\/p>\n\n\n\n

\n
\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n\n
\n

Tracklisting:<\/strong>
01 Drive (3:38)
02 Rainbow in the Cloud (4:01)
03 Live Like You\u2019ve Just Begun (3:40)
04 I Just Knew (3:09)
05 I Wish the Sun Could Shine on Me (2:28)
06 LA in the Morning (Every Time) (2:29)
07 If I Got the Upper Hand (4:02)
08 A Space to Dream (3:25)
09 Candy Apple Morning (2:46)
10 Square One (4:17)
11 Newcomer Blues (3:47)<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

Format<\/strong>: CD, LP, DL & STREAM
Label<\/strong>: Blackbird Record Label
Release<\/strong>: 14 maart 2025<\/p>\n\n\n\n

\n