{"id":2764,"date":"2025-01-30T11:50:18","date_gmt":"2025-01-30T10:50:18","guid":{"rendered":"https:\/\/duivenstraat.nl\/?p=2764"},"modified":"2025-01-30T11:50:20","modified_gmt":"2025-01-30T10:50:20","slug":"steve-howell-the-mighty-men-yeah-man","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/duivenstraat.nl\/index.php\/2025\/01\/30\/steve-howell-the-mighty-men-yeah-man\/","title":{"rendered":"Steve Howell & The Mighty Men – Yeah Man"},"content":{"rendered":"\n

Fingerpicking gitarist en zanger Steve Howell<\/em><\/strong> <\/a> is een man met veel talenten, maar zijn grootste superkracht is tijdreizen \u2013
zo reizen hij en zijn band, de Mighty Men, terug naar het verleden op zoek naar de muziek waar ze van houden om het weer fris te kunnen maken. Howell was dertien toen hij voor het eerst de fingerpicking countryblues van Mississippi John Hurt hoorde. Die ervaring werd een openbaring die de deur opende naar een nieuw muzikaal universum \u2013 en een carri\u00e8re van 30 jaar. \u201cSinds ik heel jong was, heb ik heb van de muziek uit het begin van de twintigste eeuw gehouden\u201d, zegt de inwoner van Texas. \u201cDit is een constante in mijn leven geweest en weerspiegeld in mijn repertoire.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Howell’s 13e studioalbum, Yeah Man, is weer een slimme verzameling mooie oude en zelfs oudere fijne muziek die hij toevoegt aan dat repertoire. Bij hem zijn zijn vaste Mighty Men, Chris Michaels<\/strong> op elektrische gitaar en zang, Dave Hoffpauir<\/strong> op drums en zang, en Jason Weinheimer<\/strong> op bas, toetsen en zang. Ze zweven moeiteloos van blues naar jazz, soms oude soul, een vleugje doo-wop, spirituals en een vleugje rock-‘n-roll, vari\u00ebrend van begin 20e eeuw tot iconische melodie\u00ebn uit het midden van de vorige eeuw. Howell speelt akoestische en elektrische gitaren, en zingt natuurlijk. Hun muziek is van vitaal belang, met een gemakkelijk rollend gevoel, versterkt door Howells wereldse zang.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Howell gaat bijna een eeuw terug voor de opener en swingt gemakkelijk met \u2018Long Lonesome Blues\u2019, opgenomen door Blind Lemon Jefferson in 1926. Vervolgens is Howell pijnlijk soulvol op het titelnummer, een juweeltje uit 1978 van Eddie Hinton, een leadgitarist van de Muscle Shoals-ritmesectie. \u201c20% Alcohol\u201d is een grillige blues met whiskysmaak van J.B. Hutto uit 1968, met stoer gitaarwerk van de Mighty Men. \u2018One Mint Julep\u2019, een wellustige ravage uit 1952 van de Clovers, krijgt een jazzy tintje met instrumentale behandeling, met een beetje vocale ondersteuning van de Mighty Men, ingeleid door een zangerig orgel van Weinheimer en gevuld met heldere gitaarriffs. \u201cLittle Ol\u2019 Wine Drinker Me\u201d is een knaller van countrypop uit de jaren 60 over een drinkende man zijn romantische problemen wegnemen, een onwaarschijnlijke hit van acteur Robert Mitchum in 1967. \u201cI\u2019m Glad For Your Sake\u201d is een dromerige ballad met een doo-wop-dansbeat, door Peter Tinturin en Jack Lawrence. Voor het eerst uitgebracht in 1937 door Andy Kirk en His Clouds of Joy, Howell zegt dat zijn favoriete versie de cover uit 1968 is van Sir Douglas Quintet.<\/p>\n\n\n\n

\u2018Just Like Romeo And Juliet\u2019 is een springerige ode aan de jonge liefde van Freddie Gorman en Bob Hamilton, en was een hit voor de doo-wop-groep The Reflections, in 1964. Orgel- en gitaarinteractie met een R&B-twist benadrukken de instrumentale versie van \u2018Mercy Mercy Mercy\u2019 van Joe Zawinul en een hit voor jazzsaxman Julian \u2018Cannonball\u2019 Adderley in 1967. Howell bereikt in het songboek van rocker Bo Diddley het ‘Dearest Darling’ uit 1958, met onderaan de kenmerkende beat van Bo. Howells donkere stem versterkt ‘Lover Please’, de ritmische Clyde McPhatter-hit uit 1962, geschreven door Billy Swan. Howell reist diep de muziekgeschiedenis in en biedt een opbeurende versie van het traditionele spirituele \u2018Wade In The Water\u2019. gepubliceerd in 1901 en gebaseerd op een versie van de Fisk Jubilee Singers. Hoe dichterbij is een sensuele instrumentale versie van Bob Dylans volkslied uit 1964 \u201cChimes Of Freedom\u201d, met een elegante gitaarsolo die de titel po\u00ebtisch recht doet.<\/p>\n\n\n\n

De heldere muzikale herinneringen die in de nummers van Yeah Man leven, vertegenwoordigen opnieuw een prachtige reis terug naar de toekomst, een deel van de klassieke muziek uit Amerika uit de masterclass muziekwaardering van Steve Howell. En het verdient het om krachtig te worden gewaardeerd! – Jim White (een voormalig muziekschrijver voor de Pittsburgh Post-Gazette en schrijft nu het Blues Roadhouse)<\/strong><\/em><\/p>\n\n\n\n

Label<\/strong>: Out Of The Past Music
Release<\/strong>: 28 februari 2025<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

\n